14 ποδηλατικές αποδράσεις από την Αθήνα, ταξινομημένες κατά διάθεση και όχι κατά χιλιόμετρα. Από το Άλσος Συγγρού μέχρι τη Νεμέα, από τη Σαλαμίνα μέχρι την Κωπαΐδα. Όλες δοκιμασμένες, όλες εφικτές σε μία μέρα, όλες με τα δικά μου πετάλια.
Αν ψάχνετε για εύκολες trekking ποδηλατοδιαδρομές κοντά στην Αθήνα, να μερικές εγγυημένες με τις εξής προδιαγραφές:
α. Να συναντήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα αυτοκίνητα
β. Να διασχίζουν όμορφα μέρη
γ. Να είναι περίπου πάνω από 40 χλμ πήγαιν-έλα αλλά να μπορούν να συντομευθούν.
Σε πρώτη ανάγνωση κάνουμε μία απόδραση στην προϊστορία.
Σε δεύτερη ανάγνωση μπαίνουμε στην νεώτερη ελληνική ιστορία.
Σε τελευταία ανάγνωση βγάζουμε τα αγκάθια από τα σκασμένα λάστιχά μας, σιχτιρίζοντας τις φαεινές μας ιδέες.
H διαδρομή σε οποιοδήποτε σημείo των 250.000 στρεμάτων της Κωπαϊδας είναι εντελώς επίπεδη, αφού για δύο χιλιάδες χρόνια ήταν λίμνη, τί στο καλό! Διασχίζουμε ατέλειωτες καλλιεργημένες εκτάσεις και βοσκοτόπια. Μπορεί κανείς να διαλέξει αν θέλει να πάει από την άσφαλτο, από φαρδύ χωματόδρομο ή από στενό μονοπάτι. Εμείς δοκιμάσαμε όλες τις εναλλακτικές και παραθέτουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα.
Η διαδρομή θα μπορούσε άνετα να είναι αυτή, αν αντέξουν τα λάστιχα. Για κάποιον περίεργο λόγο τα λάστιχα του MTB τρυπάνε από τα αγκάθια με πολύ μεγαλυτέρη συχνότητα απ’ ότι τα λάστιχα του gravel/trekking, μάλλον γιατί τα πρώτα εγκλοβίζουν μέσα στα πέλματά τους τα αγκάθια.
(Σημείωση για αναγνώστες-ποδηλάτες: κάποιες φωτογραφίες έχουν links και παραπέμπουν στο google maps για όποιον θέλει να δει, πού ακριβώς βρίσκεται το εικονιζόμενο σημείο.) Favorite προορισμός όλων των ποδηλατόβιων το Φθινόπωρο είναι ο γύρος των οινοποιείων της Νεμέας. Είναι η εποχή που ανοίγουν τα βαρέλια από τα ντόπια Beaujolais nouveau και Heurigen -τα λέω αυτά για να κάνω την έξυπνη, ότι βεβαίως ξέρω από ευρωπαϊκά κρασιά, ενώ εγώ πίνω μόνο ταπεινό μοσχοφίλερο. Μόνο μία ώρα και κάτι οδήγημα για να βρεθεί κανείς από την Αθήνα στα αρχαία βοσκοτόπια της Νεμέας που τα νέμονται σήμερα με τόσο ωραίο τρόπο οι οινοποιοί αξίζει, …
Αχ, η Σκύρος! Πανέμορφη αλλά δυσπρόσιτη. Για να την προσεγγίσουμε πρέπει να συμβούν τα εξής δύο: (1) να πάμε με το αυτοκίνητο μέχρι την Κύμη, την πατρίδα του Pap-ανικολάου, που απέχει 140 χλμ και 2,30 ώρες από το σπίτι μου στην Κηφισιά και (2) να πάρουμε το καράβι για τη Λιναριά, το λιμάνι της Σκύρου, σε μία διαδρομή σχεδόν δύο ωρών. Όλο αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο συν του ότι και η διαδρομή Αθήνα-Κύμη είναι άβολη, με πολλές στροφές. Επιπροσθέτως, για την lonely ποδηλάτισσα η Σκύρος ήταν μία από τις πιο δύσκολες διαδρομές που έχω κάνει. Αλλά επειδή την λατρεύω, …
Σημ.: Οτιδήποτε γράφω στο παρακάτω κείμενο είναι αποκύημα της φαντασίας μου σε συνδυασμό με διάφορα αφερέγγυα αναγνώσματα. Τα μόνα αποδεικτικά στοιχεία είναι οι φωτογραφίες. Πιάστε στασίδι γιατί ξεκινάμε. 1η μέρα: από την Αθήνα στο Passau μέσω Βιέννης, αεροπλάνου και τριών τραίνων. Μία Τετάρτη πρωί εγώ και η Βάρβαρα πήραμε τη Lauda Air για τη Βιέννη. Την πόλη που σπούδασα αλλά δεν επισκέφθηκα ποτέ ξανά για 30 χρόνια. Στη Βιέννη έκανα το διδακτορικό μου στη Γερμανική Λογοτεχνία με υποτροφία του Αυστριακού Υπουργείου Παιδείας και του Ιδρύματος Ωνάση για τέσσερα συνολικά χρόνια. Και από τότε δεν ξαναήρθα ποτέ στην αγαπημένη μου πόλη …
Αν ακούσετε κάποιον να λέει «πάω εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη», το view master του μυαλού σας θα εμφανίσει Αγιασοφιά και Τοπ Καπί σωστά; Το δικό μου view master πάλι είναι ελαττωματικό λόγω παλαιότητας: σχεδιάζω να πάω για ποδηλασία στην Κωνσταντινούπολη. Είχα πάει ήδη πολλές φορές για δουλειά στη νύφη του Κεράτιου, τις περισσότερες αυθημερόν, και χάζευα από το αεροπλάνο τις ακτογραμμές του Βοσπόρου και της Προποντίδας, οπότε μου έτρεχαν τα σάλια για ποδηλατάδες δίπλα στη θάλασσα. Όταν αποφάσισα να επισκεφθώ την Πόλη σαν τουρίστας λοιπόν, πρώτα είπα να γκουγκλάρω τις ποδηλατικές εναλλακτικές. Έτσι για να δω πόσο ρεαλιστική είναι μία ζουμερή …
Το Canal du Midi είναι η συνέχεια του Canal de Garonne προς τη Μεσόγειο, αν και χρονολογικά ήρθε πρώτο. Η ιστορία του μας κέρδισε αμέσως: ο Pierre-Paul Riquet, χωρίς να είναι καν μηχανικός, το φαντάστηκε, το πρότεινε στον Colbert το 1662, πήρε το πράσινο φως από τον ίδιο τον Λουδοβίκο ΙΔ’ το 1666, και δούλεψε πάνω του δεκατέσσερα χρόνια με 12.000 εργάτες, χωρίς δυστυχώς να προλάβει να το δει έτοιμο. Λύση στο μεγάλο πρόβλημα του νερού έδωσε η λίμνη Saint-Ferréol, ενώ στο Fonserannes θαυμάσαμε τη σκάλα των οκτώ υδατοφρακτών που ανεβάζει τα πλοία σαν ασανσέρ. Κάποτε πάνω στο κανάλι ταξίδευε κρασί, σιτάρι, ξυλεία και κάρβουνο, σήμερα ταξιδεύουμε εμείς, πάνω στα ποδήλατά μας. Τα πλατάνια που το σκίαζαν για δύο αιώνες χάνονται εξαιτίας μιας ανίατης αρρώστιας, και το νιώσαμε κι εμείς στο πετάλι, σε κομμάτια χωρίς σκιά και χωρίς πολλά σημεία ξεκούρασης. Παρόλα αυτά, το κανάλι παραμένει μνημείο της UNESCO από το 1996, ένα κομμάτι ιστορίας που συνεχίζει να μας ταξιδεύει, με τον δικό του τρόπο, ακόμα και σήμερα.
Το Canal du Midi αποτελεί τη συνέχεια του Canal de Garonne προς τη Μεσόγειο, αλλά είναι προγενέστερο. Η ιστορία του καναλιού Η ιδέα να ενωθούν η Μεσόγειος με τον Ατλαντικό ήταν όνειρο αιώνων, από τη ρωμαϊκή εποχή ακόμα! Αυτός που τελικά το έκανε πράξη ήταν ο Pierre-Paul Riquet, ένας άνθρωπος 53 ετών που δεν ήταν καν μηχανικός, αλλά γνώριζε καλά τη γη και τα νερά της Montagne Noire. Το 1662 πρότεινε το σχέδιό του στον Colbert, τον ισχυρό υπουργό των οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ’, και το 1666 ο ίδιος ο Βασιλιάς Ήλιος έδωσε το πράσινο φως. Οι εργασίες κράτησαν δεκατέσσερα …
Ένα κανάλι με ιστορία διακοσίων χρόνων. Εδώ θα ποδηλατίσουμε τις επόμενες ημέρες! Η ιδέα για τη δημιουργία του καναλιού ξεκίνησε από έναν αρχιμηχανικό του Λουδοβίκου ΙΔ’, που είχε φανταστεί ένα κανάλι παράλληλα με τον ποταμό Γαρούνα ήδη από το 1686. Τα λεφτά όμως πήγαιναν τότε στις Βερσαλλίες. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1838, και το κανάλι άνοιξε κομμάτι κομμάτι: πρώτα μέχρι το Montauban το 1844, μετά μέχρι την Agen το 1849, και τελικά μέχρι το Μπορντό το 1856. Δηλαδή χρειάστηκαν σχεδόν είκοσι χρόνια δουλειάς, και εμείς τώρα διανύουμε όλη αυτή τη διαδρομή μέσα σε λίγες μέρες πάνω στο ποδήλατο! Το αποτέλεσμα …
Ξεκινώντας από το Μπορντό μπήκαμε σε μία θαυμάσια ποδηλατική διαδρομή, το πρώτο κομμάτι του Canal des deux Mers à Vélo. Τέλεια σηματοδότηση, συνεργεία για ποδήλατα κάθε μερικά χιλιόμετρα, βρύσες για νερό, άψογη άσφαλτος. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Αν πήγαινε έτσι όλο το ταξίδι μας, θα ήταν παιχνιδάκι. Είχαμε μπει στην Piste Cyclable Roger Lapebie, χωρίς να έχουμε ιδέα ποιος ήταν ο κύριος. Μήπως κάποιος στρατηγός; Γιατί οι Γάλλοι έχουν μία σημειολογική αδυναμία στους ήρωές τους.
Από την Κόστα στα Πηγάδια Γύρος Σπετσών
Πήγα στο συνεργείο για ένα απλό ζήτημα και βρέθηκα να ακούω λέξεις που έμοιαζαν με ξένη γλώσσα. Ντεραγιέ, κασέτα, μεσαία τριβή. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι είτε θα μάθω τι σημαίνουν, είτε θα συνεχίσω να κουνάω καταφατικά το κεφάλι χωρίς να έχω ιδέα.
Αποφάσισα να φτιάξω αυτό το μικρό ποδηλατικό γλωσσάρι για όλες εμάς που αγαπάμε το ποδήλατο:
Ξεκινάς τώρα ποδήλατο και αναρωτιέσαι τι πρέπει να αγοράσεις πρώτα; Δες ποιος είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός για μια αρχάρια ποδηλάτισσα, χωρίς υπερβολές και άσκοπα έξοδα.
Μήδεια, η γιάτρισσα από την Κολχίδα
Μπορεί να μην υπήρξε ποτέ. Να ήταν μία μυθολογική επινόηση. Ή ίσως να έζησε κάποτε σε μία μακρινή, πλούσια χώρα μία πριγκίπισσα με εντυπωσιακές ιατρικές γνώσεις, που ερωτεύτηκε το ξένο πριγκιπόπουλο και βρήκε ευκαιρία να το σκάσει μαζί του και να έρθει στην Ελλάδα, για την οποία τόσα είχε ακούσει από τους εμπόρους χρυσού που σίγουρα μπαινοβγαίναν στο παλάτι του πατέρα της, του Αιήτη.
Μια φίλη μού ζήτησε να της προτείνω χώρους με πράσινο για περίπατο στην Αττική και το μυαλό μου πήγε αμέσως σε ένα μέρος για το οποίο είχα ακούσει καλά λόγια, αλλά δεν είχα επισκεφθεί ποτέ διότι απαγορεύεται η είσοδος ποδηλάτων στο χώρο του. Έτσι τώρα που μπήκε για τα καλά η Άνοιξη κι εγώ δεν μπορώ ακόμα να ανέβω στη σέλα, αποφάσισα να επισκεφθώ τον Βοτανικό Κήπο Διομήδους στο Χαϊδάρι. Όσα είχα ακούσει και είχα διαβάσει ήταν λίγα! Πρόκειται για έναν πραγματικό παράδεισο στις παρυφές της Αθήνας. Η είσοδος είναι δωρεάν, ο χώρος είναι ανοιχτός για το κοινό μέχρι τη …
Υπάρχουν πόλεις που τις βλέπεις και πόλεις που τις νιώθεις. Η Λιόν ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Δεν είναι μόνο οι δρόμοι, τα ποτάμια και οι πλατείες. Είναι ο ρυθμός της. Είναι ο τρόπος που σε αφήνει να χαθείς χωρίς να σε κουράζει.
Και κάπου ανάμεσα σε μια ανηφόρα και ένα καφέ, συνειδητοποιείς ότι δεν κάνεις απλώς ένα ταξίδι. Ζεις μια μικρή, προσωπική ιστορία που θα σου μείνει για καιρό.
