Cite’ du vin
(Αυτά για να δικαιολογήσω πόσο τρελή είμαι που με 40 βαθμούς πήγα με το ποδήλατο καταμεσήμερο να μάθω την ιστορία του κρασιού 
Προφανώς το χαμόγελο της φωτογραφίας είναι βεβιασμένο).
Ο σκοπός της απαγωγής μου από τον δήμαρχο ήταν ιερός: να ξεστραβωθώ οινολογικώς. Ώπερ και εγένετο.
Μπαίνω στον πρώτο χώρο και βρίσκομαι μπροστά στον Buffet των 5 αισθήσεων. Σκύβω πάνω από τις οσφρητικές στήλες και δοκιμάζω να αναγνωρίσω αρώματα, άλλα μου θυμίζουν φρούτα, άλλα μπαχαρικά, άλλα ξύλο. Δεν περίμενα ότι ένα μουσείο θα με έβαζε να μυρίζω τόσο πολύ.
Η Cité du Vin απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, τίγκα στα παιδάκια το μουσείο για το αλκοόλ! Στην πραγματικότητα, εκθέματα με τη στενή έννοια της λέξης δεν υπήρχαν. Αυτό όμως δεν με πτόησε καθόλου, γιατί το μουσείο έχει καταφέρει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον. Αντί για βιτρίνες με αντικείμενα, με περιμένουν οθόνες, ήχοι, μυρωδιές και εικόνες που με ταξιδεύουν σε αμπελώνες όλου του κόσμου. Επίσης είχε δροσιά και ψύκτη για να γεμίσω το παγούρι μου…
Η διαδρομή είναι οργανωμένη σε θεματικές ενότητες και κάθε γωνιά κρύβει κάτι πρωτότυπο. Σε ένα σημείο ακούω ιστορίες παραγωγών από τη Χιλή έως τη Γεωργία, σε άλλο ανακαλύπτω πώς το κρασί συνδέθηκε με την τέχνη και τη λογοτεχνία. Οι οθόνες αφής και τα ακουστικά που μου έδωσαν στην είσοδο κάνουν όλη την εμπειρία διαδραστική.
Προχωράω και φτάνω στο “À table !”. Κάθομαι γύρω από ένα μεγάλο, φανταστικό τραπέζι συμποσίου μαζί με άλλους επισκέπτες. Ξαφνικά οι τοίχοι γεμίζουν με προβολές, βλέπω δείπνα από διαφορετικές εποχές να ζωντανεύουν γύρω μου, μουσική, φωνές, εικόνες. Νιώθω λες και μεταφέρθηκα σε άλλον αιώνα χωρίς να σηκωθώ από τη θέση μου.
Συνεχίζω στην ενότητα με τα τοπία και τα terroir του κόσμου. Στέκομαι μπροστά σε χάρτες και οθόνες που μου δείχνουν αμπελώνες από όλες τις ηπείρους. Καταλαβαίνω πόσο διαφορετικό μπορεί να γίνει ένα κρασί ανάλογα με το έδαφος και το κλίμα κάθε τόπου.
Τον αμπελώνα σε σχήμα καλαθιού ή “κλήμα-στεφάνι”, μοναδικό στη Σαντορίνη.
Γιατί αναπτύχθηκε αυτή η μέθοδος
Στη Σαντορίνη δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου βροχή το καλοκαίρι, ενώ οι άνεμοι συσάνε ανελέητα. Τα κλασικά συστήματα καλλιέργειας με πασσάλους και σύρματα δεν θα άντεχαν. Το έδαφος είναι ηφαιστειογενές, φτωχό σε οργανικές ουσίες αλλά πλούσιο σε μέταλλα, κάτι που δίνει στο Ασύρτικο τη χαρακτηριστική οξύτητα και τη μεταλλική γεύση του.
Πώς λειτουργεί
Οι αγρότες πλέκουν τα κλαδιά του κλήματος σε κυκλικό σχήμα, σαν φωλιά ή καλάθι, χαμηλά στο έδαφος. Τα τσαμπιά κρέμονται μέσα σε αυτό το “καλάθι” και προστατεύονται από τον άνεμο. Το πλέξιμο βοηθά επίσης τα σταφύλια να μένουν προφυλαγμένα από τον ήλιο, ενώ ταυτόχρονα η πυκνή φυλλωσιά συγκρατεί την υγρασία που φέρνει η πρωινή ομίχλη και η δροσιά της νύχτας. Αυτή η υγρασία είναι ουσιαστικά η μοναδική πηγή νερού που έχουν τα κλήματα.
Η ηλικία των πρέμνων
Πολλά αμπέλια στη Σαντορίνη ηλικία πολλών δεκαετιών ακόμα και αιώνων, καθώς η φυλλοξήρα δεν κατάφερε ποτέ να επιβιώσει στο ηφαιστειακό έδαφος του νησιού. Έτσι, πολλά κλήματα καλλιεργούνται πάνω στις δικές τους ρίζες, χωρίς εμβολιασμό, κάτι σπάνιο πια στην Ευρώπη.
Ένα από τα εκθέματα είχε αναλυτικά την παραγωγή κρασιού ανα τύπο σε όλες τις χ΄ρος τεου κόσμου Ορίστε τί έλεγε για την Ελλάδα. Είπαμε να ξεστραβωθώ, αλλά τα κρασιά που αναφέρουν ότι είναι τα top σε παραγωγή στην Ελλάδα εγώ ούτε που το έχω ακούσει. Υποσχέθηκα ότι θα το ψάζω και να τι βρήκα:
1. Σαββατιανό 17%, Λευκή ποικιλία, η πιο διαδεδομένη στην Αττική. Είναι η βασική ποικιλία της ρετσίνας, αλλά φτιάχνει και απλά, ελαφριά λευκά κρασιά χωρίς ρετσίνι, με χαμηλή οξύτητα και ουδέτερο χαρακτήρα. Το πίνεις πολύ φρέσκο, συνήθως μέσα στον πρώτο χρόνο.
2. Ροδίτης 13,7%, Ροζέ στο φλοιό, αλλά βγάζει λευκό κρασί. Καλλιεργείται σε πολλά μέρη (Πάτρα, Αχαΐα, Πελοπόννησο, Θεσσαλία). Δίνει ελαφριά, δροσερά λευκά με μια ελαφριά πικράδα στο τέλος. Χρησιμοποιείται επίσης σε χαρμάνια, ακόμα και σε ρετσίνα, μαζί με το Σαββατιανό.
3. Αγιωργίτικο 5,5%, Ερυθρή ποικιλία, η “μεγάλη κόκκινη” της Νεμέας στην Πελοπόννησο (έχω γράψει ξεχωριστό ποδηλατικό άρθρο για τη Νεμέα, ε;). Είναι πολύ ευέλικτη, φτιάχνει από ελαφριά, φρουτώδη κρασιά έως βαριά, με ωρίμανση σε βαρέλι. Το λες συχνά και “μερλό της Ελλάδας” λόγω μαλακότητας. Η ΠΟΠ Νεμέα βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτή.
4. Ξινόμαυρο 3,4%, Ερυθρή ποικιλία της Βόρειας Ελλάδας, κυρίως Νάουσα, Αμύνταιο, Γουμένισσα. Θεωρείται η πιο “ευγενής” ελληνική κόκκινη ποικιλία, με υψηλή οξύτητα και τανίνες, συχνά συγκρίνεται με το Nebbiolo (Barolo). Γερνάει πολύ καλά.
5. Λιάτικο 3,4% Ερυθρή ποικιλία της Κρήτης, από τις παλαιότερες γνωστές ελληνικές ποικιλίες. Δίνει λεπτά, αρωματικά κόκκινα κρασιά, ανοιχτόχρωμα, με νότες κερασιού και μπαχαρικών. Χρησιμοποιείται και σε γλυκά κρασιά.
6. Ασύρτικο 2,8% Η πιο διάσημη διεθνώς λευκή ποικιλία, από τη Σαντορίνη (αυτή που συζητήσαμε με τη μέθοδο καλαθιού). Δίνει ξηρά λευκά με έντονη οξύτητα, μεταλλικότητα και αλμυρή γεύση, αλλά και το γλυκό Βίνσαντο. Θεωρείται μία από τις πιο αξιόλογες ελληνικές ποικιλίες παγκοσμίως.
Πηγή: έρευνα Αμπελουργικών Καλλιεργειών της ΕΛΣΤΑΤ
Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, περνάω από τα βασικά αξιοθέατα του Μπορντώ σύμφωνα με το trip advisor, που είναι αυτά τα συγκλονιστικά:
Δεν βάζω κάν φωτογγραφία από την Place de la Bourse και Miroir d’Eau γιατί στην πραγματκότητα δεν ήταν καθόλου έτσι όπως δείγνουν οι τουριστικοί οδηγοί.
Αύριο ξεκινάμε την ποδηλασία, πάμε να ελέγξουμε, αν οι Γάλλοι κορφολογούν σωστά τα αμπέλια τους!