Το Μπορντό είναι διάσημο για τα κρασιά του, το ξέρουν όλοι. Αυτό που ξέρουν λίγοι, είναι ότι εγώ είμαι απαράδεκτη fan του κεκραμένου οίνου (χικ). Κυριολεκτικά: πίνω μόνο Μοσχοφίλερο με πάγο. Μαζί με το πικρό ποτήρι των δεικτικών σχολίων της παρέας! Όταν το παραγγέλνω στα εστιατόρια, ο σερβιτόρος μού εξηγεί ότι δεν το έχουν στην κάβα τους γιατί το Μοσχοφίλερο βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πάνω από τη ρετσίνα και δεν το ζητάει ο κόσμος πια. Αν είναι δυνατόν. Τα καμώματά μου πληροφορήθηκε ο δήμαρχος του Μπορντό και μόλις αριβάρισα στον σιδηροδρομικό σταθμό Gare Saint-Jean με συνέλαβε και με μετέφερε αυτοχρήμα στο …

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν φάει κόλλημα να ενώσουν τον Κορινθιακό με τον Σαρωνικό. Δεν ήταν οι μόνοι Ευρωπαίοι με τέτοιες εμμονές. Αντίστοιχα όνειρα έκαναν και οι Γάλλοι. Μόνο που αυτοί ήθελαν κάτι λιγουλάκι πιο εκτενές: να ενώσουν τον Ατλαντικό με τη Μεσόγειο με πλεύσιμο τρόπο. 750 χλμ. Παιχνιδάκι. Στο σχέδιό τους συνέδραμε το γεγονός ότι σε όλο αυτό το μήκος υπήρχαν διάφορα ποτάμια, τα οποία θα μπορούσαν να χαλιναγωγήσουν. Δέκα διαφορετικά ποτάμια και ποταμάκια, τα οποία διασχίσαμε ή συναντήσαμε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Ιδού: Γαρούνας (Garonne): ο πρωταγωνιστής της διαδρομής. Τον βλέπαμε από μακριά, αλλά …

Ένα κανάλι με ιστορία διακοσίων χρόνων. Εδώ θα ποδηλατίσουμε τις επόμενες ημέρες! Η ιδέα για τη δημιουργία του καναλιού ξεκίνησε από έναν αρχιμηχανικό του Λουδοβίκου ΙΔ’, που είχε φανταστεί ένα κανάλι παράλληλα με τον ποταμό Γαρούνα ήδη από το 1686.  Τα λεφτά όμως πήγαιναν τότε στις Βερσαλλίες. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1838, και το κανάλι άνοιξε κομμάτι κομμάτι: πρώτα μέχρι το Montauban το 1844, μετά μέχρι την Agen το 1849, και τελικά μέχρι το Μπορντό το 1856. Δηλαδή χρειάστηκαν σχεδόν είκοσι χρόνια δουλειάς, και εμείς τώρα διανύουμε όλη αυτή τη διαδρομή μέσα σε λίγες μέρες πάνω στο ποδήλατο! Το αποτέλεσμα …