Στο ποδηλατικό to-do-list μου βρισκόταν εδώ και χρόνια μία επίσκεψη στην παραλία Βοϊδοκοιλιάς και στον υδροβιότοπο της Γιάλοβας/Διβαρίου. Όλα αυτά είναι δίπλα-δίπλα στη δυτική πλευρά της Μεσσηνίας, ακριβώς πάνω από την Πύλο. Δεν χρειάζεται καν χάρτης, αφού ούτως ή άλλως θα χαθείς μέσα στα αδιέξοδα των βάλτων, don’t worry.
Η Βοϊδοκοιλιά είναι μία από τις πιο διάσημες παραλίες της Ελλάδας. Θεωρείται μία από τις ομορφότερες παραλίες της Μεσογείου. Έχει τέλειο ημικυκλικό σχήμα, που θυμίζει το γράμμα Ω .
ΩΩΩΩΩμέγα! Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς μόνο αν έχει drone. Αλλιώς μοιάζει σαν απλή παραλία με στενή είσοδο, όπως ας πούμε το Πόρτο Κουφό στη Χαλκιδική ή το Βαθύ στη Σίφνο. Πάντως η άμμος είναι ψιλή και χρυσαφένια, ενώ τα νερά είναι ρηχά και τιρκουάζ. Όχι ότι βούτηξα…
Στα συν της παραλίας: Απαγορεύονται τα beach bars, ξαπλώστρες κλπ.
Ο Μάρτιος είναι μία καλή εποχή να επισκεφθεί κανείς μία τέτοια διασημότητα, γιατί σε πιο hot περιόδους πληροφορήθηκα ότι η πρόσβαση είναι δύσκολη λόγω υπερτουρισμού.
Και εδώ βλέπουμε τα στενά μεταξύ Σφακτηρίας και Γιάλοβας.
Πάνω από την παραλία βρίσκεται το Παλαιόκαστρο, ένα φρούριο του 13ου αιώνα.
Το φρούριο χτίστηκε γύρω στο 1287 από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής είχαν ένα βασικό πρόβλημα: τους Πειρατές (είχαν κι άλλαβασικά προβλήματα, αλλα΄δεν είναι του παρόντος…). Έτσι αποφάσισαν να χτίσουν ένα κάστρο στο πιο στρατηγικό σημείο της περιοχής, για να ελέγχουν την είσοδο του κόλπου και να βλέπουν εγκαίρως ποιος έρχεται.
Αργότερα πέρασαν από εδώ οι Οθωμανοί, οι οποίοι κατέλαβαν το φρούριο και το χρησιμοποίησαν για τον ίδιο λόγο. Όταν όμως τον 16ο αιώνα έκτισαν ένα νεότερο φρούριο πιο κοντά στο λιμάνι της Πύλου, το παλιό έμεινε με το όνομα που έχει μέχρι σήμερα: Παλαιόκαστρο. Σήμερα το κάστρο είναι ερειπωμένο, αλλά παραμένει εντυπωσιακό. Εδώ βλέπουμε την πίσω πλευρά του.
Πέεεεεεεερα μακριά, πίσω από τη Σφακτηρία, η Πύλος.
Η Παραλία της Γιάλοβας
Ακόμα και αυτή την εποχή συνάντησα αρκέτα τροχόσπιτα, κυρίως με γαλλικές πινακίδες που απολάμβαναν την ερημιά.
Περιπλανήθηκα στους στενούς χωματόδρομους των βάλτων του Διβαρίου και της Γιάλοβας, ανάμεσα στις καλαμιές και τα μυγάκια.
Στην δίοδο προς την Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, είχε μία ταμπέλα της Natura που έλεγε τα εξής αδιαλείπτως ενδιαφέροντα:
“Το μήκος της ακτής είναι 650 μ. το μέσο πλάτος 20-25 μ. και ο προσανατολισμός βόρειοδυτικός. Τα κολυμβητικά ύδατα στα πρώτα μέτρα έχουν μικρό βάθος, η κλίση του πυθμένα είναι ήπια και η ισοβαθής των 5 μ. παρατηρείται σε απόσταση περίπου 210 μ. από την ακτή. Η πρόσβαση στην παραλία γίνεται οδικώς μέσω του τοπικού οδικού δικτύου. Η παραλία δεν είναι οργανωμένη και ο μέγιστος αριθμός λουομένων μπορεί να είναι σε 4000 άτομα. Βασικότερες πηγές ρύπανσης: Η βασική δυνητική πηγή ρύπανσης που εντοπίζεται στην ακτή είναι ένα ρέμα διαλείπουσας ροής”.
4.000 άτομα;;;;;;;; Ταυτοχρόνως; Ήμαρτον!
Κάπου εκεί γύρω βρίσκεται η Σπηλιά του Νέστωρα και ένας Μυκηναϊκός Τάφος, λένε οι τουριστικοί οδηγοί, οκ;
Άλλη φορά να θυμηθώ να ρίξω και ένα μαγιώ στην τσάντα μου!
Δείτε εδώ τη διαδρομή:
Πάντως για να είμαι ειλικρινής, το Δάσος της Στροφυλιάς με την παραλία της Καλογριάς μου άρεσε περισσότερο. Βρίσκεται λίγο πιο βόρεια από τη Βοϊδοκοιλιά και μπορείτε να διαβάσετε αναλυτική ποδηλατική επίσκεψη εδώ: https://ladyonabike.gr/2022/12/25/dasos-strofylias/